SOCIALE ANALYSE

Opgeruimd

1)

We zijn sociale wezens, bereid om ver te gaan. Zo bereid om alles en iedereen uit de weg te ruimen die ons in de weg staat – Die oh zo menselijke kwaliteit! Tolerantie is geen vanzelfsprekend goed, maar een dam die we opwerpen. Om het tij te keren. Is iets voor watjes, voor mensen die het niet begrepen hebben, in de ogen van de mannen die hun masker hebben laten vallen. We zijn niet fundamenteel verankerd. Ook onze rechtstaat niet. Staat niet op solide grond, maar is verzonken en geankerd in bibberige klei. Goede bedoelingen, verankerd in wet, worden niet nageleefd, en als zelf-lerend systeem loopt het per definitie achter op wat zich aan dient. Niet ons collectief zelf-inzicht is wat groeit, maar de technologie, en daarmee ons perspectief. Wij ijlen na op de toekomst die wij creëren. De Moderniteit is het vloeigebied van alles wat er aan vooraf is gegaan, rijp en rot, dat alles bijeen.

Moderniteit gekoppeld aan het woordje Democratisch is ook totaal niet vanzelfsprekend.

Eigenlijk is daar altijd onmiddellijk een spanningsveld tussen. Een soort ingebakken ongemakkelijkheid. Omdat moderniteit een direct gegeven is, en Democratie een kunstmatige ingreep. Voor sommigen staat “de moderniteit” voor “hun eigen feestje”, en is democratie een echte spoiler. Om die spoiler te neutraliseren worden sentimenten aangewakkerd zodat de verpesters van dat leuke feestje worden gebrandmerkt als “landverraders”,– en daarmee vogelvrij verklaard. Turkije vernietigt zijn eigen vrije geesten, en wij halen ze binnen als “echt goeie vechtjassen”, de beste van het hele NAVO-pact. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Verbonden in een duivelspact. Ons “democratisch feestje” hier op eigen bodem afgekocht met de gedoogde terreur elders… En plotseling zijn vrijheid en democratie een linkse hobby geworden. En houdt onze betrokkenheid op bij de Bosporus. Met Putin en Erdogan is het goed zaken doen. Met mensen die zomaar kunnen worden opgepakt en gemarteld is dat toch een stuk lastiger.

2)

Hoe zien wij elkaar? Jacques Lacan schreef daarover vanuit twee levels beschouwd: het ‘kleine andere’, en het ‘Grote Andere’. Het ‘kleine andere’ is het voortvloeisel uit de projecties vanuit onszelf. Het “Grotere Andere”, the alterity, is wat het illusoire anders-zijn van wat we zelf ons zo hadden voorgesteld, overstijgt, en kan niet worden eigen gemaakt door identificatie. Dat legt een pijn bloot van hoe we in het leven geworpen zijn. Is niet op te lossen of te overwinnen door je ergens bij aan te sluiten, bij een of andere groep ofzo, maar blijft een meereizend gegeven dat als een open zenuw zich meldt. We schuwen dat, en grijpen graag terug naar het ‘kleine andere’ waar we kracht uit putten, waarmee we ons kunnen afzetten tegen de rest en ze uitmaken voor “losers” en “verraders”. En reizen wij door het leven als vreemden voor onszelf en elkaar.

Auteur: Paul Terlunen

Laat meer zien

Gerelateerde Artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back to top button
Close