SOCIALE ANALYSE

Kan links een eigen het Midden-Oosten beleid ontwikkelen?

We hebben oplossingen nodig voor de crisis in het Midden-Oosten. De chaos in de regio is aan de gang sinds de val van het Ottomaanse rijk een eeuw geleden. Sinds de eerste Golfoorlog in 1991 bevond de regio tussen de Maghreb-staten en Pakistan zich in een diepe staat van schijnbaar eindeloze crisis. Buiten het Midden-Oosten, met name in Europa, worden de gevolgen van deze oorlogen en crises gevoeld in de vorm van golven van vluchtelingen en migranten, meestal veroorzaakt door Europese wapenuitvoer naar autoritaire, onderdrukkende regimes.

Ondertussen houden Europese media of politieke discussies vaak verband met de situatie van het volk, vooral van onderdrukte minderheden, in landen als Turkije, Syrië of Irak. Waarom slagen we er echter niet in ideeën te ontwikkelen en te implementeren die vrede, democratie en vrijheid in het Midden-Oosten mogelijk maken?

De zoektocht naar een antwoord op deze vraag leidt ons noodzakelijkerwijs naar zelfkritische erkenningen die we, als democratische en progressieve krachten over de hele wereld, moeten durven te confronteren. Ondanks de urgentie van de toestand van de wereld, laten we de politiek in het Midden-Oosten over aan de vertegenwoordigers van westerse, kapitalistische staten in plaats van een alternatief te ontwikkelen dat voortkomt uit onze eigen kracht en dat duidelijk afstand neemt van de imperialistische agenda’s.

Leren onze naaste buren te begrijpen

Menselijke waarden zoals vrijheid en gelijkheid zijn geen Europese uitvindingen. Als linkse, democratische mensen vallen we vaak in de val door de gedachte dat de ideeën en waarden waar we voor vechten ontwikkeld zijn in het oude Griekenland of in het revolutionaire Parijs. Dit heeft deels te maken met ons begrip van de geschiedenis, onze historische horizon. Wat weten we over niet-Europese geschiedenis? Millennia lang hebben het Midden-Oosten en Europa elkaar rechtstreeks als buren beïnvloed. De landbouwrevolutie of de cultuur van nederzettingen waren verschijnselen die van de Kaukasus en Anatolië naar plaatsen zoals Europa reisden. Griekse filosofen zoals Pythagoras genoten hun opleiding in plaatsen zoals Egypte of Babylon. De Feniciërs van het hedendaagse Libanon hebben het moderne alfabet ontwikkeld en verspreid in het Midden-Oosten. Wanneer mensen, in Europa in het bijzonder, zich vandaag afvragen waarom het Midden-Oosten zich tegenwoordig in zo’n diepe chaos bevindt, moeten ze zich ook afvragen: “Hoe goed begrijpen we onze buren? Wat weten we van hun geschiedenis en hun manier van voelen, denken en gedrag?”

Het imperialistische Midden-Oosten-beleid verwerpen

Laten we eens kijken naar Duitsland, een NAVO-lid, leidende staat in de Europese Unie, en een van de belangrijkste exportlanden van wapens wereldwijd. In haar 150 jaar oude bestaan begon de Duitse natiestaat haar eigen beleid in het Midden-Oosten vrij vroeg te ontwikkelen. Ten laatste met de troonsafstand van Bismarck, die zich bezighield met het balanceren van de Europese machten, nam de interesse van jong Duitsland in het Midden-Oosten toe. Politieke, militaire, economische en culturele relaties werden bevorderd met het Ottomaanse rijk, dat tot op de dag van vandaag voortduurt.

De strategische relaties van Duitsland met Turkije, evenals het contact met landen als Iran en Egypte, zijn een voortzetting van een oude Duitse interesse in de regio. De Duitse staat beschouwt zijn relatie met de machten uit het Midden-Oosten in de context van zijn keizerlijke status. Honderdvijftig jaar geleden leende de onaangesproken regio zich in de ogen van Duitsland aan imperialistische activiteiten, om te concurreren met oude koloniale machten zoals Groot-Brittannië en Frankrijk. Sindsdien maakt het deel uit van de Duitse raison d’état om zijn invloed uit te breiden tot Zuidoost-Azië en zo geopolitieke overheersing te bewerkstelligen.

Het is dan ook geen verrassing dat Zbigniew Brzezinski, beveiligingsadviseur van verschillende Amerikaanse presidenten, in zijn boek, The Grand Chessboard, het Midden-Oosten beschrijft als de sleutel voor het beheersen van Eurazië en daarmee voor de wereld. Duitsland levert wapens aan het Midden-Oosten en ontvangt autoritaire heersers uit de regio, om zijn imperialistische bewering praktisch te maken – een zaak die staatsfunctionarissen de afgelopen jaren hebben beschreven als de “nieuwe Duitse verantwoordelijkheid”. De Duitse betrokkenheid bij de oorlogen, verplaatsingen en uitbuiting in het Midden-Oosten is dan ook groot. Voor ons als linkse, democratische krachten is het een dringende zaak om het imperialistische beleid in het Midden-Oosten volledig en realistisch te begrijpen, zodat we onze eigen alternatieven kunnen definiëren.

Een autonome agenda ontwikkelen

Deze kwestie biedt de kans om een fundamentele zwakte van progressieve krachten over de hele wereld aan te pakken: hun ontbrekende bewustzijn van het feit dat zij ook belangrijke politieke actoren zijn. Te vaak beperken we ons tot het bekritiseren en reageren op de statistische politiek. Gecombineerd met onze oppervlakkige kennis van gebieden zoals het Midden-Oosten, is het resultaat wat Rıza Altun, lid van de Uitvoerende Raad van de KCK (de Vereniging der Koerdische Gemeenschappen), op de volgende manier beschrijft:

“Hoewel deze regio het oudste centrum van socialiteit en socialisatie is, is het vandaag zo gefragmenteerd dat miljoenen mensen gedwongen zijn te vluchten. Daar zijn redenen voor. Antwoorden op deze situatie kunnen alleen worden gevonden door een diep en holistisch begrip van de regio. Het is onmogelijk om iets te begrijpen, als men uitsluitend het geweld en de resulterende golven van migratie via de Middellandse Zee in aanmerking neemt. Dit perspectief leidt tot niets meer dan een slecht humanisme. Maar dat is precies wat er gebeurt onder het motto: ‘De situatie in het Midden-Oosten is slecht en achterlijk. Dat is de reden waarom mensen hun thuisland ontvluchten. We moeten de mensen steunen die lijden onder dergelijke omstandigheden.”

Deze kritiek kan een gelegenheid zijn voor democratische krachten in het buitenland om een zelfverzekerd en onafhankelijk Midden-Oostenbeleid te ontwikkelen. Natuurlijk is het meer dan goed om vluchtelingen te verwelkomen in de landen waarin zij arriveren. Maar afgezien van dergelijke basisacties, moeten we de grondoorzaken van deze verschijnselen bestrijden door de moed te hebben om het door westerse partijen gesponsorde beleid van verplaatsing en genocide uit te dagen het Midden-Oosten en door tegelijkertijd de progressieve krachten in de regio te ondersteunen. Een autonome agenda voor het Midden-Oosten moet ten minste drie strategieën nastreven: oorlogen voorkomen, de grondoorzaken van verplaatsing en gedwongen migratie bestrijden en een verwelkomingscultuur ontwikkelen. Op dit moment geniet alleen het derde aspect praktische inspanning.

De linkse krachten over de hele wereld hebben partners in het Midden-Oosten nodig om hun agenda onafhankelijk te maken van de internationale heersende machten of de regionale autoritaire staten. Er zijn min of meer georganiseerde krachten onder alle samenlevingen in de regio, die potentiële dialoogpartners en bondgenoten zouden kunnen vormen. De Koerdische Arbeiderspartij (PKK) is daar een van. Als een van de best georganiseerde en meest ervaren democratische krachten in het Midden-Oosten, is het logisch om uitwisseling en samenwerking met de PKK te zoeken. Met de verdediging van Kobane in 2014/2015 hebben brede delen van de samenleving en de links-georiënteerden in Duitsland een nieuwe relatie met de PKK ontwikkeld, waarmee ze duidelijk afstand nemen van het beleid van de Duitse staat van ontkenning en criminalisering. Deze nieuwe kwaliteit van relaties tussen de linkse, democratische krachten in Duitsland (en elders) en de Koerdische beweging kan een praktisch startpunt vormen om samen met de strijdkrachten in de regio een gemeenschappelijk democratisch Midden-Oostenbeleid te ontwikkelen. Daar zijn tal van redenen voor, zoals geïllustreerd door het imperialistische Midden-Oostenbeleid van westerse staten en de daaruit voortvloeiende chaos in de regio.

Een Midden-Oosten conferentie van democratische krachten

De bovengenoemde overwegingen zouden voor ons allemaal als een stof tot nadenken kunnen dienen. Waarom zouden wij als democratische krachten niet in staat zijn om ons eigen beleid voor het Midden-Oosten te ontwikkelen, ja misschien zelfs onze eigen politiek voor alle regio’s in deze wereld? Wie en wat weerhoudt ons dat te doen?

In het licht van de imperialistische staten die dagelijks humanitaire tragedies veroorzaken en die momenteel de revolutie in Rojava aanvallen wordt de urgentie van de zaak duidelijk. Een eerste stap zou een gemeenschappelijke Midden-Oostenconferentie kunnen zijn van alle linkse, democratische machten, die geïnteresseerd zijn in het ontwikkelen van een autonome agenda en een uitwisseling tussen andere democratische krachten in de regio. Zeker, de Koerdische bevrijdingsbeweging zou dit idee begroeten.

Auteur: Arif Rhein
Bron: Komun Academie
Vertaling: Berivan Akyüz

Laat meer zien

Gerelateerde Artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Controleer ook

Close
Back to top button
Close